متن خبر

به نقل از ورزش 3

به گزارش ورزش سه، وقتی به‌صورت رسمی و از طرف فدراسیون فوتبال تماس گرفتم تا از او دعوت کنم مهمان ویژه دیدار دوستانه ایران و کنیا در ورزشگاه آزادی باشد، فروردین ۱۴۰۲ بود. به‌سختی پذیرفت. گفت: «پای راه رفتن ندارم پسرم! مسیرم دوره و برام سخته شب بیام و برگردم.» قول دادم ماشین و راننده در اختیارش بگذاریم و مراسم را هم خیلی طولانی نکنیم. گفت: «باشه. میام، ولی بعد از مراسم برمی‌گردم.»

با هماهنگی حاج غلامحسین زمان‌آبادی، که همیشه در تکریم بزرگان فوتبال پیش‌قدم است، تابلوفرشی منقش به تصویرش آماده کردیم و متنی احترام‌آمیز برایش نوشتم. متنی که برشی از مسیر بلند و پرباری بود که حاج مهدی اربابی در فوتبال ایران پیموده بود: از یک دهه ریاست هیئت فوتبال استان تهران و چند دوره مدیرکلی باشگاه ورزشی انقلاب تا تأسیس باشگاه سعدآباد، مربیگری تیم ملی جوانان و مدیریت باشگاه بنیاد شهید و ...

رئیس فدراسیون فوتبال در ورزشگاه حضور نداشت. مهدی محمدنبی، میرشاد ماجدی و احمدرضا براتی، سه عضو وقت هیئت‌رئیسه فدراسیون فوتبال، از او تقدیر کردند. این آخرین قاب از حضور یکی از تأثیرگذارترین مردان فوتبال ایران در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ در ورزشگاه آزادی بود. امیر قلعه‌نویی، سرمربی تیم ملی، هم به جمع ما آمد و چنان‌که شایسته مرد بزرگی مثل حاج مهدی اربابی بود، به او احترام گذاشت.

مراسم که تمام شد، تشکر کردم و گفتم طبق قولی که داده بودیم، راننده منتظر است تا او را به خانه برگرداند. نگاهی به استادیوم انداخت. انگار دلش نمی‌خواست برود. گفت: «برام سخته از پله‌ها برم جایگاه ویژه. میگی برام یه صندلی بیارن؟» برایش صندلی آوردیم و جایی نزدیک نیمکت‌ مربیان نشست.

بازی را از همان‌جا تماشا کرد. با آن عینکی که بخشی از چهره و امضایش شده بود، سرش را می‌چرخاند، انگار هنوز مثل گذشته دوست داشت بر همه‌چیز نظارت کند: کم‌وکاستی‌ای نباشد، کسی بی‌کار دوروبر زمین نپلکد و بازی درست و دقیق برگزار شود و...

کمتر کسی او را به این آرام نشستن و یک‌جا ماندن می‌شناخت. برای همه ما، او هنوز همان حاج مهدی اربابی بزرگ بود، مردی که حتی از سایه‌اش هم حساب می‌بردند، که عکسش در روزنامه‌ها و مجلات ورزشی هم پرابهت بود و حضورش در کنار مرحوم اکبر قاسمی، نماد اداره هر مسابقه فوتبالی در تهران به شمار می‌رفت.

موقع رفتن، آرام و سنگین قدم برمی داشت، نگران بودم که وقتی عصا را روی پیست می‌گذارد که چمن مصنوعی بود و اندکی خیس از شبنم شبانه فروردین ماه، لیز بخورد اما دوست نداشتم پیش چشم تماشاگرانی بازویش را بگیرم که سالها او را با آن قامت افراشته، سیمای مردانه و جذبه ای که در چشم هایش داشت، دیده بودند. یکی از لیدرهای قدیمی از روی سکوها داد زد: «حاج مهدی اربابی!» و بعد جمعیت دَم گرفت و برایش دست زد. سرش را بالا آورد، لبخندی زد و بعد تا دم تونل استادیوم که راننده و همراهش منتظرش بودند او را بدرقه کردم. از پشت سر شبیه شیر پیری بود که بعد از سالها جنگیدن حالا داشت قلمرواش را در سکوت، با گام‌هایی آرام و مطمئن ترک می‌کرد ...

آخر شب تماس گرفتم تا مطمئن شوم بی‌دردسر به خانه رسیده و از اینکه دعوت ما را پذیرفته و به ورزشگاه آمده بود، تشکر کنم. با همان لحنی که انگار برای حرف زدن عجله‌ای نداشت، گفت: «پسرم! خدا پدر و مادرت رو بیامرزه. من باید تشکر کنم که به یادم بودید. خیلی خوشحال شدم دوباره استادیوم رو دیدم. حالا که دیگه خیلی پای راه رفتن ندارم، فکر می‌کنم عمرم رو بیشتر در استادیوم‌ها گذراندم تا در خانه. پشیمان نیستم، خدمت بود و وظیفه. از همه به‌جای من تشکر کن.»

امروز خبر رسید که حاج مهدی اربابی هم، دنیا و فوتبال را با همه هیاهویش گذاشت و عصازنان به‌سوی ابدیت رفت.

✍️احسان محمدی/رئیس پیشین دپارتمان مسئولیت اجتماعی فدراسیون فوتبال