متن خبر

به نقل از خبرگزاری مهر · فرهنگ

به گزارش خبرگزاری مهر، کتاب «سیو اِفتاب» نوشته میثم امیری، روایتی داستانی از زندگی شهید «سیف‌الله شیعه‌زاده» است که با نگاهی به خاطرات و فرازهایی از زندگی این شهید، تصویری از سال‌های رشد و شکل‌گیری هویت او در فضای انقلاب و جنگ ارائه می‌کند؛ روایتی که از روزهای آرام کودکی آغاز می‌شود و در مسیر داستان، به مفاهیمی همچون ایمان، عشق، ایثار و انتخاب راهی بزرگ می‌رسد.

«سیوِ اِفتاب» با تکیه بر روایت داستانی، بخشی از زندگی «شهید سیف‌الله شیعه‌ زاده» را برای مخاطب بازگو می‌کند؛ داستانی که در آن خاطرات دوران کودکی، فضای خانواده، مدرسه و سال‌های پرالتهاب انقلاب و جنگ در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند تا مخاطب با شخصیت و مسیر زندگی این شهید بیشتر آشنا شود. میثم امیری در این اثر تلاش کرده است روایت زندگی شهید را از دل جزئیات و خاطرات بیرون بکشد و تصویری انسانی و ملموس از او ارائه دهد؛ از روزهای کودکی و خاطرات ساده زندگی گرفته تا روزهایی که مسیر زندگی، او را با انتخاب‌های بزرگ‌تری روبه‌رو می‌کند.

«سیوِ اِفتاب» داستانی الهام‌گرفته از زندگی شهید «سیف‌الله شیعه‌ زاده» است؛ نوجوانی که در پرورشگاه بزرگ می‌شود و در میان انقلاب و جنگ، هویت و ایمان خود را می‌یابد. راوی داستان از روزهای آرام، اما منظم پرورشگاه، تأثیر انقلاب و امام خمینی(ره) بر سیف‌الله و عزم راسخ او برای رفتن به جبهه روایت می‌کند. داستان با توصیف‌های شاعرانه از طبیعت، پرنده‌ها، دیوارهای پرورشگاه و جنگ، حس تنهایی، عشق و ایثار را به تصویر می‌کشد و در نهایت، سیف‌الله را به عنوان نمادی از ایمان، جست‌وجوی معنا و فداکاری در راه آرمان‌هایش ترسیم می‌کند.

در بخشی از این کتاب آمده است:

چهل سال گذشت و من هیچ‌وقت به کردستان نرفتم. نه که نخواسته باشم بروم. خواستند. بارها خواستند. کاروان‌های راهیان نور راه می‌افتادند و اسم می‌نوشتند و دعوت می‌کردند و من هر بار بهانه‌ای می‌آوردم و نمی‌رفتم. می‌گفتم پایم درد می‌کند، می‌گفتم نوه‌ها کسی را ندارند، می‌گفتم هزار چیز که هیچ‌کدام راست نبود. راستش این بود که هر وقت اسم آن منطقه و محور می‌آمد، یک چیزی توی سینه‌ام مچاله می‌شد و نفسم بند می‌آمد و دست‌هایم سرد می‌شد. راستش این بود که من از آن نقطه، از آن زمین متنفر بودم. نه از مردمش، نه از کوه‌هایش، نه از آسمانش. از آن تکه خاکی متنفر بودم که خون برادرم را خورده بود. از آن دیواری که پشتش ایستاده بود و گلوله را به پیشانی‌اش زده بودند. از آن زیرزمینی که صدای ناله‌اش را خفه کرده بود. گاهی شب‌ها که خوابم نمی‌برد، دراز می‌کشیدم و چشم‌هایم را می‌بستم و آرزو می‌کردم کاش آن تکه از روی کره زمین سوراخ شود. کاش یک زلزله بیاید و فقط آن نقطه را ببلعد. کاش یک گودال عمیق باز شود و آن جایی که خونش ریخته شد فرو برود توی دل زمین و نباشد.

‌

می‌دانم که این فکر احمقانه است. می‌دانم که آن مردم چه گناهی دارند. می‌دانم که خیلی‌هایشان خودشان هم قربانی بودند. نمی‌خواهم بی‌ادبی کنم. نمی‌خواهم ظلم کنم. فقط دلم می‌خواهد آن جایی که مظلومی کشته شده سوراخ شود و نباشد. همین؛ و بعد فکر می‌کنم اگر این‌طور باشد، اگر هر جایی که مظلومی کشته شده سوراخ شود، شاید کل کره زمین سوراخ سوراخ شود. شاید چیزی از این دنیا نماند جز گودال‌های عمیق و تاریک که هر کدام یک داستان دارد، هر کدام یک اسم دارد، هر کدام یک برادر دارد که رفته و برگشته.

این اثر در ۱۵۴ صفحه، توسط نشر شاهد، در سال ۱۴۰۴ با حمایت بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مازندران در شمارگان ۱۰۰۰ نسخه به چاپ رسیده است.