متن خبر
به نقل از ورزش 3به گزارش "ورزش سه"، علی داوودی نایب قهرمان دسته فوق سنگین المپیک ۲۰۲۰ و قهرمان بازی های آسیایی ۲۰۲۶ در پایان رقابت های قهرمانی جهان ۲۰۲۶ نینگبو درباره اتفاقات و عملکرد خود در این مسابقات صحبت کرد.
داوودی که بعد از کسب مدال برنز یکضرب، در دوضرب و مجموع در کسب مدال ناکام بود، عنوان کرد: یک ماه پیش بازی های آسیایی بودیم و یکشنبه هم جهانی به پایان رسید که متاسفانه از کسب مدال مجموع بازماندم و عنوان چهارم را کسب کردم. دریکضرب هم به مدال برنز رسیدم. در تمریناتم دو سال پیش یک بار ۲۱۰ را زده بودم و اولین بار در مسابقه بود که این وزنه در حال ثبت بود اما مهار نشد. در یکضرب و در وزنه ۲۶۱ مقداری سرگیجه گرفتم و آمدم سریع قیچی را بزنم که متاسفانه وزنه افتاد و بلافاصله هم نوبت خودم بود و حقیقتا هم سخت است و فکر نمی کنم دو بار پشت سر هم ۲۶۱ کار راحتی باشد. با این حال دوبار روی سینه کشیدم و روی قیچی افتاد.
او ادامه داد: هرچه بیشتر از مسابقه می گذرد بیشتر متوجه می‌شوم که چه اتفاقی افتاده است. هدفم بزرگ بود و به چیزهای بزرگ فکر می کردم. بلندپروازی هم کردم که مدال طلا بگیرم اما نشد. همان خدایی که یک ماه پیش با محبتش مدال بازی‌های آسیایی را به ما داد اینجا هم با حکمتش طلا را از ما گرفت و ریسک طلا و چهارم سرانجام به چهارمی ختم شد.
قهرمان سنگین وزن بازی های آسیایی گفت: در این چند وقت کم تلاش نکردم و تمام توانم را گذاشتم اما از این پس هم سعی می کنم و با تمام توان و قوا جلو می روم و مطمئنم در آینده اتفاقات خوبی را رقم می زنم. رشته ما رشته سختی است. بعضی وقت ها لطاف دارد و بعضی وقت ها نامرد است. باخت برای همه سخت و دشوار است اما چیزی که می دانم این است که این کتابی است که همچنان باز است و مطمئن باشید این کتاب را با طلای جهان و المپیک می بندم و دیروز هم خیلی به آن نزدیک بودم.
داوودی همچنین اضافه کرد: هروقت که باختم و اتفاقی برایم افتاده با انرژی مضاعف و شرایط بهتر برگشتم. شرایطم دیروز خوب بود و از این به بعد هم با تمام توان تلاش می کنم و دیوانه‌وار تمرین می کنم تا به هرچه که می‌خواهم برسم. رقیب عراقی را دیدید که در حرکت دوم و سوم من چه استرسی داشت ولی اگر ما همیشه ببریم یا ببازیم ورزش قشنگ نیست. همیشه دوست داشتم دل مردم را شاد کنم و آن ها شایسته داشتن عنوان قوی‌ترین مرد هستند. قطعا با تمرین و تلاش بیشتر به آن می رسیم. از خانواده، عزیزانم، دکتر دریانی و دکتر حمزه تشکر می کنم که برادرانه همیشه در کنارم بودند و به من کمک کردند.