متن خبر
به نقل از خبرگزاری مهر · ورزشبه گزارش خبرنگار مهر، پاداش مدال آوران همواره یکی از موضوعات مورد توجه جامعه ورزش و به ویژه خودِ ورزشکاران بوده است؛ مشوقی که علاوه بر جنبه مادی، نمادی از قدردانی از سال ها تلاش، تمرین و تلاش ورزشکاران برای کسب افتخار و اهتزاز پرچم در میادین بین المللی به شمار می رود. با این حال، اینکه «آیا مدال های کسب شده در رشته های مختلف باید از ارزش و پاداش یکسانی برخوردار باشند؟»، پرسشی است که حالا با اظهارات اخیر وزیر ورزش بار دیگر مطرح شده است.
رویکرد جدید وزیر ورزش مبنی بر بازنگری در میزان پاداش ها
احمد دنیامالی در پنجمین نشست ارزیابی عملکرد کاروان ورزش ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا، با اشاره به ضرورت بازنگری در میزان پاداش رشته های المپیکی و غیرالمپیکی تأکید کرد که ارزش مدال ها در رشته ها و مواد مختلف باید مورد بررسی قرار گیرد.
وی در این نشست اظهار داشت: «پاداش ها باید به‌گونه ای تعیین شوند که اعتبار و جایگاه رشته های المپیکی و غیرالمپیکی نیز در نظر گرفته شود. بر همین اساس، معتقدیم میزان پاداش ها باید متناسب با این تفاوت ها تعیین شود و در این زمینه کار کارشناسی صورت گیرد.»
این اظهارات نشان می دهد که وزارت ورزش در کنار بررسی نحوه تخصیص اعتبارات فدراسیون ها، به دنبال بازنگری در نظام پاداش دهی به ورزشکاران نیز هست؛ رویکردی که محور اصلی آن، ایجاد تفاوت در میزان پاداش ها بر اساس جایگاه رشته ها و ارزش مدال های کسب شده عنوان شده است.
وزیر ورزش در نشست آسیب شناسی بازی های آسیایی بر ضرورت بازنگری در پاداش مدال آوران تاکید داشت
آیا جایگاه رشته، معیار ارزش مدال است؟
بدون تردید کسب مدال در بازی های المپیک به دلیل سطح بالای رقابت ها و حضور برترین ورزشکاران جهان از اهمیت ویژه ای برخوردار است. از این حیث، توجه به جایگاه المپیکی رشته ها در تعیین مشوق های مالی می تواند یکی از معیارهای مورد بررسی باشد، اما تعمیم این نگاه به تمام نظام پاداش دهی، پرسش های دیگری را نیز به همراه دارد.
«آیا مدال طلای یک رشته غیر المپیکی که ورزشکار برای رسیدن به آن سال ها تلاش کرده، باید صرفا به دلیل المپیکی نبودن رشته از ارزش کمتری برخوردار باشد؟»، «آیا سطح رقابت، تعداد کشورهای حاضر، دشواری مسیر رسیدن به سکو و کیفیت حریفان نباید در ارزش گذاری مدال ها نقش داشته باشند؟»
واقعیت این است که المپیکی بودن یک رشته به تنهایی نمی تواند تمام ابعاد دشواری کسب مدال را مشخص کند. حتی در رشته های المپیکی نیز سطح رقابت و تعداد مدعیان در مواد مختلف متفاوت است. بنابراین اگر قرار باشد نظام پاداش دهی تغییر کند، لازم است شاخص های دقیق تری برای ارزیابی ارزش مدال ها تعریف شود.
تفاوت پاداش‌ها؛ انگیزه یا تبعیض؟
یکی از مهم ترین ملاحظات در این زمینه، تاثیر احتمالی تفاوت پاداش ها بر انگیزه ورزشکاران است. ورزشکاران رشته های مختلف، فارغ از المپیکی یا غیرالمپیکی بودن رشته خود، بخش مهمی از عمر ورزشی شان را صرف تمرین و آماده سازی می کنند و مدال آوری در هر سطح بین المللی حاصل تلاش و پشتکار آنها ست.
از سوی دیگر، نمی توان تفاوت جایگاه رویدادهای ورزشی و اهمیت مدال آوری در رقابت هایی مانند المپیک را نادیده گرفت. به همین دلیل، مسئله اصلی لزوما یکسان بودن پاداش ها نیست، بلکه تعیین معیارهایی شفاف و قابل دفاع برای تفاوت احتمالی آنها ست؛ معیارهایی که هم جایگاه رقابت ها را لحاظ کنند و هم ارزش تلاش ورزشکاران را نادیده نگیرند.
در این میان، باید مشخص شود آیا بازنگری مورد نظر وزارت ورزش تنها به تفاوت میان رشته های المپیکی و غیرالمپیکی محدود خواهد شد یا عواملی مانند سطح مسابقات، نوع مدال، تعداد شرکت کنندگان، میزان رقابت و جایگاه رویداد نیز در تعیین پاداش ها نقش خواهند داشت.
ضرورت شفافیت در نظام جدید پاداش دهی
اگر قرار است نظام پرداخت پاداش به مدال آوران تغییر کند، پیش از هر چیز باید شاخص های آن به‌صورت روشن اعلام شود تا ورزشکاران و فدراسیون ها بدانند مبنای ارزش گذاری موفقیت های ورزشی چیست.
همچنین باید مشخص شود این تغییرات از چه زمانی اجرایی خواهد شد و آیا صرفا مدال های رویدادهای آینده را شامل می شود یا در سیاست های مربوط به پاداش های بازی های آسیایی و سایر رقابت ها نیز اثرگذار خواهد بود.
بازنگری در نظام پاداش دهی می تواند فرصتی برای اصلاح سیاست های حمایتی از قهرمانان باشد اما موفقیت آن به نحوه تعریف معیارها و میزان شفافیت در اجرای آنها بستگی دارد. در نهایت، پرسش اصلی این است که وزارت ورزش چگونه می خواهد میان اهمیت مدال آوری المپیکی، جایگاه سایر رقابت های بین المللی و ضرورت حفظ انگیزه ورزشکاران رشته های مختلف تعادل برقرار کند.